Co to jest osteopatia?

Osteopatia jest systemem manualnej medycyny bazującej na odkryciach, przemyśleniach i klinicznych doświadczeniach jej amerykańskiego twórcy, lekarza Andrew Taylor Stilla (1828-1917). Still, będąc praktykującym medykiem, połączył wiedzę  z zakresu medycyny klasycznej ze skutecznymi  praktykami medycyny ludowej, wzbogacając je o swoje spostrzeżenia i odkrycia. Lecząc swoich pacjentów na przełomie XIX-XX wieku, osiągał zadziwiające rezultaty, także sława o skuteczności jego leczenia bardzo szybko się rozprzestrzeniała.

W 1892 powstała pierwsza szkoła medyczna  wg. nowej koncepcji nazwanej przez Stilla osteopatią (z łacińskiego os-kość, patia-patologia, problem) American School of Osteopathy w Kirksville w Missouri. Aby lepiej zaznaczyć różnicę dzielącą osteopatię od podstawowej koncepcji (doktryny lekarskiej), wyodrębnił tytuł jaki po ukończeniu szkoły używali jego uczniowie – D.O. (doktor osteopatii), a nie M.D. (doktor medycyny).

Tłumacząc nazwę osteopatia wydawałoby się, że zajmuje się ona problemami układu kostnego. Nic bardziej mylnego, zarówno Still jak i jego następcy pracując manualnie oddziaływali poprzez układ kostno – szkieletowo – mięśniowy na cały organizm dążąc do przywrócenia równowagi funkcjonalnej i homeostatycznej.

Eliminując strefy wzmożonych napięć i patologicznych wzorców, wpływali na pobudzenie procesów  samoregeneracji. Ten swoisty sposób odruchowego wpływania na ciało ludzkie swoją dużą skuteczność opiera na trzech podstawowych zasadach.

Nasi specjaliści


Warning: getimagesize(//wp-content/uploadshttps://www.biomed.info.pl/wp-content/uploads/2014/09/1250_DSC02753-352x490.jpg): failed to open stream: No such file or directory in /wp-content/themes/Total/framework/classes/image-resize.php on line 103
MGR ROBERT KOPIECKI D.O.

MGR ROBERT KOPIECKI D.O.

Założyciel Przychodni Biomed. Fizjoterapeuta i osteopata z wieloletnim doświadczeniem, które zdobywał w kraju i za granicą. Absolwent Wydziału Rehabilitacji Ruchowej Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, 5-letniej Niemieckiej Szkoły Osteopatii oraz…

view post

Ciało jako jedność.

Ta starożytna zasada holistycznego myślenia oparta na świadomości współistnienia i wzajemnej nierozerwalności ciała fizycznego z oddziałującymi na siebie układami (kostnym, mięśniowym, krążenia, oddechowym, pokarmowym, wydalniczym, nerwowym, immunologicznym, hormonalnym i rozrodczym) oraz ciała psychoemocjonalnego pomaga osteopacie zbliżyć się do przyczyn choroby.

Struktura wpływa na funkcje, funkcja oddziałuje na strukturę.

Świadomość tych wzajemnych interakcji tłumaczy szereg dolegliwości bólowych u ludzi, których struktura nie została uszkodzona, gdzie problemu nie odzwierciedlają badania diagnostyczne i testy medyczne a przyczyna leży w zaburzeniu funkcji (dysfunkcji). Tacy pacjenci często miesiącami tkwią w bólu, nieskutecznie leczeni objawowo (przeciwbólowo), chodzą od specjalisty do specjalisty, wykonując kolejne badania, z których strukturalnie niewiele wynika. Często dowiadują się o tym, że „na wszystko powinni uważać, a ruch jest dla nich przeciwwskazany”. Dokładna analiza wzorców ruchowych, globalna i lokalna ocena funkcjonalna, bardzo często rozwiązuje ich problem.

Funkcjonalność ciała ludzkiego, każdego z układów jest wyznacznikiem życia (ruch to życie). Brak ruchu, jego ograniczenie lub patologiczny wzorzec degeneruje strukturę poprzez zaburzenie: ukrwienia, odżywienia, odpływu metabolicznego, aktywności hormonalnej, enzymatycznej itd. Poprzez właściwy rodzaj terapii możemy spowolnić, zatrzymać a w niektórych przypadkach zregenerować zmienioną patologicznie strukturę. Tak więc, osteopatia jest skutecznym i bezpiecznym sposobem eliminowania bólu i poprawy komfortu życia pacjentom ze zmianami zwyrodnieniowo – degeneracyjnymi, chronicznymi, wieloukładowymi, u których długotrwałe leczenie przeciwbólowe jest szkodliwe i nieskuteczne. Właściwa praca osteopatyczna pozwala, nie rzadko, ochronić pacjenta przed zabiegiem operacyjnym, lub przyspieszyć powrót do zdrowia i sprawności po jego wykonaniu.

Każdy żywy organizm posiada zdolności samolecznicze, autoregeneracyjne.

Tzw. WITALNOŚĆ, o której mowa, warunkuje tempo leczenia oraz jego sukces. Wiedzą o tym wszyscy zajmujący się sztuką medyczną. W osteopatii ta zasada ma swoiste znaczenie. Terapeuta dąży do pobudzenia mechanizmów samonaprawczych poprzez specyficzną odruchową pracę manualną na Autonomicznym Układzie Nerwowym, eliminowanie patologicznych napięć, wadliwych wzorców, uświadamianie i analizowanie negatywnych wpływów zewnętrznych, związanych ze „stylem życia”, sposobem odżywiania, umiejętnościami regeneracji i odpoczynku. Wszystko dla odblokowania mechanizmów samoleczenia, dążąc do uzyskania równowagi psychofizycznej.

Główne kierunki oddziaływania terapeutycznego

Osteopatia narządu ruchu

jest jednym z trzech głównych kierunków oddziaływania terapeutycznego, nastawionego na ocenę sprawności funkcjonalnej poszczególnych elementów oraz całości. Terapeuta osteopata posiadający wiedzę z zakresu ortopedii, neurologii i fizjoterapii, ocenia stan funkcjonalny narządu ruchu. Dokładne badanie ortopedyczne, neurologiczne i osteopatyczne, subtelna palpacja, pozwalają skutecznie określić miejsca dysfunkcji. Wycelowane manipulacje stawowe, techniki relaksacji powięziowo – mięśniowej, stymulacja punktów spustowych (obszarów w obrębie tkanek miękkich charakterystycznie nadwrażliwych bólowo), neuromobilizacje oraz wiele innych technik, pozwalają w skuteczny sposób usunąć dysfunkcję.

Wskazania

  • zespoły bólowe kręgosłupa
  • bóle korzeniowe np.: rwa kulszowa, rwa udowa, rwa ramienna, neuralgia międzyżebrowa, neuralgia podpotyliczna
  • bóle i zawroty głowy szyjnopochodne
  • bóle i zaburzenia ruchomości stawów obwodowych wraz z konsekwencjam
  • bóle i zaburzenia ruchomości stawów skroniowych wraz z konsekwencjami
  • bóle rzutowane na inne układy od narządu ruchu wraz z konsekwencjami

Osteopatia czaszkowo – krzyżowa

Rodzaj terapii opracowanej przez G. Sutherlanda, opartej na odkryciu subtelnego ruchu kości czaszki w obrębie swoich szwów, oraz zsynchronizowanej z nim aktywności kości krzyżowej. Idąc dalej Sutherland opisał rytm, nazwany Pierwotnym Rytmem Oddechowym ściśle wg. niego powiązany z fluktuacją (obiegiem, ruchem) płynu mózgowo-rdzeniowego. Bardzo delikatna palpacja, subtelny dotyk, manewry ręczne mające na celu neutralizację napięć, oddziaływają na struktury membranowe wewnątrz czaszki (sierp mózgu, namiot móżdżku) wpływając zarazem na usprawnienie odpływu krwi w zatokach żylnych, jak i zmniejszeniu napięcia przenoszonego przez kości czaszki opony mózgowe na tkankę nerwową. Oddziaływanie terapii czaszkowo – krzyżowej poza aspektem czysto mechanicznym wiąże się z do dziś niezbadanym, wpływem „energetycznym”, uruchamiającym głębokie rezerwy do samoleczenia drzemiące w tak mało poznanym przez naukę mózgu.

Wskazania

  • bóle zawroty głowy
  • nerwobóle w obrębie czaszki
  • stany napięciowe i depresyjne
  • napięcia poporodowe u dziecka i matki
  • wspomaganie leczenia chronicznych stanów zapalnych zatok, uszu
  • wspomaganie leczenia problemów ze wzrokiem, słuchem, mową
  • wspomaganie leczenia pacjentów neurologicznych
  • eliminowanie napięć po operacjach neurochirurgicznych

Osteopatia narządów wewnętrznych

Z jednej strony mechaniczne podejście oceniające strefę danego narządu: wrażliwość palpacyjną, temperaturę, zabarwienie, napięcie obszaru więzadłowo – powięziowego, aktywność ruchową, topografię. Z drugiej zaś szeroko rozumiana refleksologia w kontekście diagnostycznym jak i terapeutycznym. A więc techniki: ucisku, rozciągania, oddechowe, stymulacji stref skórno-trzewnych, mających na celu odtworzenie prawidłowych relacji funkcjonalno-napięciowych, poprawę ukrwienia lokalnego, odpływu żylno-limfatycznego oraz uruchomienie całej kaskady zjawisk neurofizjologicznych niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania organizmu.

Wskazania

  • bóle brzucha, klatki piersiowej
  • bóle rzutowane w obrębie ciała o niekorzeniowej topografii
  • problemy z nietrzymaniem moczu
  • bolesne miesiączki
  • niemechaniczne bóle kręgosłupa
  • wspomaganie leczenia po operacjach w obrębie klatki piersiowej i brzucha
  • minimalizowanie konsekwencji pooperacyjnych, poprzez rozciąganie zrostów
  • refluks żołądka
  • nadwrażliwość układu pokarmowego

W praktyce klinicznej bardzo często zdarzają się pacjenci z problemami pochodzącymi od wielu układów, choć z dominującym jednym , dlatego też każda sesja terapeutyczna łączy w sobie pracę strukturalną, narządów wewnętrznych oraz czaszkowo – krzyżową w różnych proporcjach w zależności od potrzeb. Należy jeszcze raz podkreślić, że osteopatia traktuje ludzkie ciało jako całość, dążąc do usunięcia przyczyn zaistniałych dolegliwości, współpracując przy tym ze specjalistami innych gałęzi medycznych.